Piękna Wiola – księżna opolska

Obecność w Opolu Wioli, córki bułgarskiego cara Kołojana lub Boriła, jest najlepszym dowodem na udział księcia Kazimierza w wyprawie krzyżowej. Małżeństwo prawie czterdziestoletniego księcia z młodziutką cesarzówną może zaskakiwać. Tym bardziej, że trudno tu mówić o jakichś politycznych przesłankach tego związku. W grę może wchodzić tylko uczucie, którego efektem było nie tylko czworo dzieci, ale i piękne Opole.

To dla niej książę Kazimierz zdecydował się na rozbudowę miasta, otoczenie go murami i budowę nowego zamku na Ostrówku. Trzeba przyznać, że Wiola była kobietą niezwykłą. Po śmierci męża potrafiła zadbać o interes swoich nieletnich synów, skutecznie odeprzeć roszczenia księcia wrocławskiego Henryka Brodatego, a także dbać o rozwój gospodarczy swojego księstwa. Miała swój udział w fundacji kolegiaty opolskiej (dzisiejszej Katedry) i sprowadzeniu do Opola franciszkanów.

Na uwagę zasługuje zwłaszcza jej pieczęć. Widać na niej księżną siedzącą na tronie wyścielonym poduszką, nogi zaś opiera na szerokim podnóżku. Obok niej stoją jej dwaj synowie, których księżna trzyma za ręce. Pieczęć nie ma swojego odpowiednika w ówczesnej Polsce, zwłaszcza jeśli chodzi o sfragistykę kobiecą. Po objęciu władzy w księstwie opolskim przez starszego syna Mieszka Otyłego, Wiola wraz z młodszym synem Władysławem przeniosła się do Kalisza i Rudy, sprawując tam rządy jako księżna kaliska. Według Jana Długosza zmarła w 1251 r.

/ prof. A. Pobóg – Lenartowicz

Piękna Wiola – księżna opolska