Jan Dobry – ostatni Piast

Był czwartym dzieckiem książęcej pary: Magdaleny brzeskiej i Mikołaja I opolskiego. Po śmierci ojca i trzech braci objął władzę w księstwie opolskim wspólnie z bratem Mikołajem. Po niespodziewanej śmierci Mikołaja (został ścięty w Nysie), Janusz został samodzielnym władcą w księstwie opolskim, które powiększył o okręg gliwicki, toszecki, bytomski, kozielski, a w 1521 r. także o księstwo raciborskie. Znany jest głównie z wydania wielkiego przywileju ziemskiego dla księstwa (tzw. Przywilej Hanuszowy) oraz z Ordunku Górnego (zawierającego 72 artykuły prawa górniczego). Zasłużył się także dla Opola, fundując między innymi ołtarz ku czci św. Anny i kaplicę p.w. św. Trójcy w kolegiacie (dzisiejszej katedrze) opolskiej, przebudował także kaplicę św. Anny u opolskich franciszkanów.Książę nigdy się nie ożenił, stąd zmarł bezpotomnie. Pochowany został w opolskiej kolegiacie (dzisiejszej katedrze). Jego księstwo, zgodnie z wcześniejszymi układami, przejął Jerzy Hohenzollern.
Janusz Dobry (jako Jan) doczekał się w Opolu ulicy, pomnika, jego imię nosi też jedna z opolskich szkół, także sala na Uniwersytecie Opolskim. Stał się także „patronem” walki o utrzymanie województwa opolskiego. 

/APL

Jan Dobry – ostatni Piast