Cech garncarzy

„Nie święci garnki lepią…”
W czasach piastowskich rzemieślnicy zrzeszali się w cechach. Spośród wielu zawodów, takich jak: piekarze, bednarze, szewcy, kapelusznicy czy guzikarze, swój statut, określający reguły życia w cechu posiadali również garncarze.

W Archiwum Państwowym w Opolu przechowywana jest instrukcja z 1696 roku, w sprawie uzyskania stopnia mistrzowskiego, spisana w języku polskim. Można się z niej dowiedzieć, że należy zrobić z „iednego kęsa glyny garniec na miarę wysoky (…)” oraz „donicę która we spodku miarę szeroka bycz ma (…)”. Po ukończeniu nauki młody garncarz musiał wyprawić obiad dla mistrzów i braci cechowych, na którym miał znaleźć się: „dwie cwierci dobre wolowego mięsa, iedn ciele (…) wieprzowe glowizny dwie, kur 9 kęsów, gęsi 4, posiąt 4, kialby 4, pszenicznego a rzannego chleba co potrzeba, wina węgierskiego 4 garcze albo 4 achtely, piwa poltora achtela, gorzalky 4 garcze (…)”.

/M.O.